Meet the Team: Nasr

By 24-01-2020februari 3rd, 2020Blog

Nasr is 25 jaar en woont op Startblok sinds het project bestaat. Hij is projectmaker binnen het zelfbeheer en heeft in het verleden al eerder voor Startblok gewerkt door het kennisproject op te zetten en te runnen. In Syrië heeft hij strafrecht en politicologie gestudeerd, en twee jaar vrijwilligerswerk gedaan als eerstehulpverlener voor het Rode Kruis. Ook is hij zeker niet vies van een feestje en wat gezelligheid, en is hij op Startblok regelmatig tussen de mensen te vinden. Wat doet hij op Startblok en hoe denkt hij over het project? Regelmatig stellen we een lid van het zelfbeheer voor. Deze week is dat Nasr.

 

Na tweeënhalf jaar in het asielzoekerscentrum in Groningen kreeg ik eindelijk bericht dat er een woning voor mij was in Amsterdam. Hoewel ik natuurlijk blij was om te horen dat ik een plek zou krijgen, had ik er zeker nog wel mijn twijfels bij. Na het mooie verhaal over hoeveel leuke mensen er wel niet woonden vroeg ik om een foto, waarop bleek dat mijn woning nog niet bestond. Ik heb nog gevraagd hoe ze konden weten dat het zo’n leuke plek met leuke mensen was als die mensen er nog niet eens waren, maar daar hadden ze geen duidelijk antwoord op. Uiteindelijk heb ik vrij letterlijk gezegd dat ik het liever wou proberen dan nog twee jaar af zitten wachten. Ik kan me nog herinneren dat ze zeiden dat ze mijn eerlijkheid waardeerden, maar dat het niet een hele beleefde reactie was.

Toen ik voor het eerst het terrein van mijn nieuwe woonplaats op kwam waren ze nog volop aan het bouwen. Ik was overtuigd dat ik op de verkeerde plek terecht was gekomen, tot ik een groot bord met ‘Startblok Riekerhaven’ midden in de bouwput zag. Ik dacht echt “oh nee, dit is het”. Vervolgens was de sleuteluitgifte een regelrechte chaos, met 565 mensen die door elkaar heen renden en allemaal tegelijk hun sleutels wouden hebben. Op dat moment heb ik echt gedacht dat ik beter in het asielzoekerscentrum had kunnen blijven. Het azc zag er veel beter uit, en op dat moment was dat ook niet moeilijk. Het terrein stond vol met bouwmachines, en zelfs de straten waren nog niet aangelegd. Het maakte het ook niet beter dat ik nog geen woord Engels of Nederlands sprak.

Toen ik voor het eerst naar mijn nieuwe kamer liep zag ik mijn buren in de gang. Het drong opeens tot me door hoeveel verschillende mensen hier woonden, en dat ik in ieder geval al meerdere talen zou kunnen leren alleen al door hier een paar jaar te wonen. Dat gaf me weer nieuwe energie, het idee dat we er samen wat van konden maken. Uiteindelijk ben ik begonnen met Engels. In eerste instantie luisterde ik gewoon naar wat andere zeiden en maakte ik zelf maar wat rare zinnen. Ik moet zeggen dat ik zeker sneller Engels en Nederlands zou hebben geleerd als mensen me gewoon corrigeerden wanneer ik een fout maak. Nederlanders hebben een regel dat het niet beleefd is om iemand te verbeteren, maar als nieuwkomer hoor ik veel liever wanneer ik iets verkeerd zeg. Daar leer je tenminste van.

Ik zou zeker nooit zo snel Engels en Nederlands geleerd hebben als ik ergens anders had gewoond. Twee talen in twee jaar, ik was oprecht verrast. Ook sociaal gezien is er in die periode veel veranderd, vroeger had ik geen enkel filter. Toegegeven, ik heb nog steeds weinig sociaal filter – maar door de gemeenschap hier heb ik wel geleerd hoe ik eerlijk en direct kan zijn over wat ik vind zonder anderen te beledigen. Dat heeft me ook geholpen om de hele reis achter me te laten. De ellende van de tocht kon plaats maken voor hoe trots ik was op wat ik tijdens mijn eerste twee jaar op Startblok had geleerd.

Na drieënhalf jaar kan ik met volle overtuiging zeggen dat ik ontzettend blij ben dat ik hier terecht ben gekomen. Het bijzonderste aan Startblok zijn voor mij de mensen; de vrienden die ik hier heb gemaakt en nog steeds maak. Toen ik in Nederland kwam heb ik een nieuwe Facebook account gemaakt, een account die niet meer gelinkt was aan Syrië en alle ellende. Ik wou opnieuw beginnen, een frisse start maken. Ik had zo’n 10 Facebook vrienden toen ik naar Startblok verhuisde. In twee jaar tijd waren dat er 450, allemaal via Startblok. Dat is niet eens meer een goed netwerk, dat is een geweldig netwerk! Een netwerk wat ik nooit opgebouwd zou hebben als ik ergens anders had gewoond. Zoals ik het zie is mijn leven in Nederland niet begonnen in Groningen, maar pas echt toen ik hier kwam wonen.

Ik ben voornamelijk bij Startblok gaan werken door de sfeer. Het voelt niet alleen als werken; het voelt ook als samen plezier hebben. We hebben allemaal dezelfde leeftijd, we begrijpen elkaar. Hoewel het soms zeker wel lastig kan zijn dat iedereen zijn eigen ideeën heeft eindigen we toch altijd met één oplossing. Daarnaast had ik ook gewoon geld nodig nadat ik vorige zomer besloot om het eens ‘echt Nederlands’ aan te pakken en allerlei festivals te bezoeken. Het was het eerste jaar dat ik echt heb meegemaakt hoe Nederlandse jongeren feesten en vakantie vieren, en ik heb er ontzettend veel vrienden aan over gehouden. Hoewel je ook zeker wel mensen ontmoet op school is dat een andere sfeer, iedereen is gefocust op werken. Ik denk niet dat je ooit zoveel vrienden kan maken binnen een schoolomgeving als erbuiten.

Eén van de punten waar ik de mogelijkheid voor verbetering zie bij Startblok is dat het project van buitenaf vaak alleen wordt behandeld als een woonproject, en niet als het sociale concept waar wij ons voor in proberen te zetten. In alles wat we doen proberen we bij het zelfbeheer de bewoners vooraan te zetten, en problemen met een menselijk aanpak op te pakken. Een tijdje terug hadden we bijvoorbeeld een casus waar twee bewoners onder leden, en als reactie op ons verslag over de menselijke gevolgen kregen we van de betrokken partijen het antwoord dat we moesten zorgen dat de woning opgeknapt werd. Ik heb bijna ontslag genomen na die mail. Mensen zouden altijd belangrijker moeten zijn dan de muren om ze heen, en die energie probeer ik ook centraal te houden binnen het team. Hoewel ik zeker niet blij ben met dit soort zaken heb ik wel het idee dat ik moet blijven. Als we allemaal wegrennen voor het probleem wordt het alleen maar groter. Iedereen die hier werkt heeft ontzettend veel hart voor de bewoners, en logisch ook. Het zijn niet alleen onbekenden of huisnummers, het zijn vrienden, en voor mij is het zelfs echt een nieuwe familie geworden. Ik heb hier helemaal opnieuw moeten beginnen, en dit zijn de mensen die ik in mijn leven heb. Wie is er anders om naartoe te gaan als ik met een probleem zit?

Voordat ik projectmaker werd heb ik bij Startblok gewerkt voor het kennisproject. Hierbij koppelden we statushouders aan een ‘buddy’ met ervaring binnen dezelfde carrière, studierichting of ambitie. Eigenlijk volgden we hetzelfde idee als de klantmanager die elke statushouder krijgt, maar dan een stuk vriendelijker en met meer persoonlijke aandacht. Deze andere aanpak is ook echt nodig, dat heb ik ook gemerkt uit mijn ervaringen met mijn eigen klantmanager. Op de vraag wat ik in Nederland wou gaan doen vertelde ik dat ik mijn bachelor criminologie af wou maken, en graag iets binnen de geheime dienst of marechaussee zou willen doen. Daarop werd ik gevraagd waarom ik niet een baan bij de McDonalds nam. Hierom ben ik gestart bij het Kennisproject; ik wou zorgen voor een aanpak waarbij we ook écht betrokken waren bij de personen die we begeleiden. Dit project gaf de kans om met mensen in gesprek te gaan, en te kijken hoe we hun ambities als nieuwe Nederlanders waar konden maken. Dit is ook wat ik nog steeds voorop wil zetten; zowel als projectmaker als gewoon als buurman. Het helpt ook dat we met een grote groep in dezelfde situatie zitten. We zijn allemaal vluchtelingen, we hebben allemaal problemen, maar laten we daar voorbij gaan. Wat is de volgende stap voor jou, hoe kunnen we je verder helpen in het leven?